“En stil staan er altijd koeien”
Nietsvermoedend loop ik heerlijk in de zon met mijn rugzak op over een bergkam. Ik geniet van de strakblauwe lucht, een verkoelend windje en het uitzicht op een dorp beneden. Ik snuif de gezonde berglucht op.
—
Boe!
Ineens staat er een koe voor mijn neus. Ik schrik ervan. Ik was met mijn gedachten mijlenver. En Toro is behoorlijk imposant. Pontificaal blokkeert hij het smalle pad. Wat nu? Ik vind hem eigenlijk een beetje eng. Ik wacht even tot hij misschien zelf aan de kant gaat. Hoewel? Aan de kant gaan kan helemaal niet. Aan de linkerkant van het pad is de afgrond en aan de rechterkant zijn er bosschages. Uit ervaring weet ik dat hij met zijn logge lijf wel door die struiken heen kan denderen, maar ik niet. Ik blijf met mijn haar, rugzak en stokken achter van alles en nog wat steken en moet me dan losrukken om er weer uit te komen. Kortom, het is beter als een van ons heen- dan wel teruggaat.
Nieuwsgierig
Toro kijkt mij een tijdje nieuwsgierig aan. Ik kijk terug en houd hem nauwlettend in de gaten, bedenkend wat te doen. Omdat ik stil sta en niks doe, denkt hij maar eens een stap vooruit te zetten. Van schrik zet ik er meteen twee achteruit. Hm, dit schiet niet op. Ik begeef me toch maar eens richting die struiken en kijk of ik via een omweg om hem heen kan. Maar Toro is nieuwsgierig en zet ook een paar stappen richting struikgewas om te kijken wat ik aan het doen ben.
Zucht. Wat ben ik toch een held op sokken. Dat beest doet niks. Kom op. Ik spreek mezelf moed in en vermanend toe. Ik weet dat een koe nieuwsgierig is, maar uiteindelijk ook een enorme schijterd.
Wat ruist er door het struikgewas?
Ik wurm me weer uit het struikgewas en zet een voorzichtige stap richting Toro. En nog een. En dan kiest hij eieren voor zijn geld, keert zich om, loopt terug en verdwijnt in het bos. Pfff, een kleine zucht van verlichting.
Met een glimlach op mijn gezicht en een beetje trots vervolg ik mijn weg; en tegelijkertijd vind ik mezelf een angsthaas en labbekak. En al wandelend kauw ik er nog eens op. Heerlijk vind ik dat. In mijn eentje in stilte lopen en mijn gedachten de vrije loop laten gaan. Dat heeft nogal eens tot verassende inzichten en oplossingen geleid.
Herkauwen
Het leidt ertoe dat ik na een tijdje niet eens meer begrijp wat het probleem nou eigenlijk was. Binnen de kortste keren ben ik Toro alweer vergeten; ik loop op een breed pad, en heb alleen nog maar oog voor het prachtige uitzicht vanaf de bergrug, zowel naar links als naar rechts.
Maareh, wat gebeurde er nou eigenlijk?
Ik wil doorlopen en niet terug. Ik wil een stap vooruit zetten.
Ik vind het eng en spannend. Ja? En? Dus? Is dat erg? Moet je daarom iets niet doen?
Ik heb geen haast en wil/kan best even de tijd nemen om er verder over na te denken.
Wat zou er in het ergste geval kunnen gebeuren? Is dat reëel?
Hoe ziet de situatie eruit als ik wel stappen vooruitzet?
Wat zou dan een eerste stap(je) in de goede richting kunnen zijn?
Ik vind het veilig genoeg en heb er vertrouwen in om voorzichtig een eerste stap te zetten.
Ik zet een eerste stap. Het lukt.
Mijn angst neemt af, en mijn moed neemt toe.
Ik neem nog een stap.
Mijn angst neemt verder af en mijn moed neemt nog meer toe.
Hé, ik ben niet de enige die bang is.
Herken jij jezelf hierin? Vind jij grote koeien ook eng, of zie jij zelfs beren op de weg? Weet dat je dus niet de enige bent. Laten we overleggen samen. Zet een eerste stap door contact met me op te nemen via info@viaionoi.nl of +31 6 59 33 25 12. Misschien dat je dan een tweede stap durft te zetten.
De volgende dag
De dag daarna loop ik opnieuw goedgemutst met rugzak, zon en uitzicht. Boe! En weer heb ik een ontmoeting met een koe. Weer op een smal pad, en weer geen enkele mogelijkheid om uit te wijken. Maar ditmaal is het anders. Ik had gisteren een hele positieve ervaring en ik merk dat ik nu veel meer durf. Hoi pipeloi! Vrijmoedig groet ik ditmaal Clara. Ik sta even stil en loop dan langzaam en voorzichtig naar haar toe. Ze doet een paar stappen vooruit in dezelfde richting als ik en gaat dan verder met eten. Ik doe nog een paar passen en zij ook. Dat herhaalt zich een aantal keer. Totdat Clara er genoeg van heeft om steeds tijdens haar eten gestoord te worden. Ze verdwijnt in het struikgewas en ik kan mijn pad vervolgen.
NB De koe op de foto is niet Toro uit het verhaal. Ik was te bang om mijn fototoestel te pakken en een foto te maken. De ontmoeting op de foto had ik een jaar eerder. Nog jong, minder imposant en meer ruimte om eventueel hard weg te rennen.
“En stil staan er altijd koeien” komt uit het lied Koeien van Brigitte Kaandorp.